Strona głowna  /  Witamy 3 - latki
Witamy 3 - latki

   Dni adaptacyjne dla dzieci 3-letnich zgodnie z ustaleniami na zebraniu w dniu 28 maja:

 

grupa II - poniedziałek - 18 czerwca godz. 15.00-16.30

                 wtorek – 19 czerwca godz. 10.00 – 11.30

 

grupa I – środa – 20 czerwca godz. 15.00 – 16.30

                 czwartek – 21 czerwca godz. 10.00 – 11.30

 

Informację o przydziałach dzieci do poszczególnych grup można otrzymać w Przedszkolu.

 

Dzieci starsze: poniedziałek - 18 czerwca godz. 10.00 – 11.30

                           wtorek – 19 czerwca godz. 10.00 – 11.30

 

 

 

 

Obejrzyj nasze przedszkole TUTAJ

 

 

Jak pomóc dziecku w adaptacji do przedszkola?

 

W domu:

 

Rozpoczęcie nauki w przedszkolu to dla dziecka ogromna zmiana i związane z nim przeżycie, dlatego ważne jest przygotowanie malucha do nowego etapu - roli przedszkolaka.

  • Powiedz dziecku o zmianach, jakie je czekają. Wytłumacz, co to jest przedszkole, po co dzieci tam chodzą i co się tam robi.   Nigdy nie strasz dziecka przedszkolem ("Poczekaj no, już pani w przedszkolu nauczy cię porządku !").

 

  • Jeżeli do tej pory dziecko było z Tobą nierozłączne, to moment pójścia do przedszkola może być dla niego (i dla Ciebie) bardzo trudny. Dlatego ćwicz „rozstania" już wcześniej. Najpierw na krótki czas (np. na godzinę) zostaw pociechę u kogoś z rodziny. Następnie przedłuż nie­co ten czas. Zawsze jednak żegnaj się z dzieckiem (a nie znikaj, gdy jest czymś zajęte). Określ, kiedy wrócisz, w sposób jasny dla dziecka, np. gdy skończysz oglądać  wieczorną bajkę, a nie za godzinę.

 

  • Wspieraj dziecko w jego samodzielności, unikaj wyręczania we wszystkim. Bardzo ważna jest nauka czynności samoobsługowych - ubierania, rozbierania, ko­rzystania z toalety, komunikowania otoczeniu swoich potrzeb (dzieci mają problem z  wypowiedzeniem swoich potrzeb, bo do tej pory mama lepiej znała potrzeby dziecka niż ono samo. Dużo łatwiej adaptują się dzieci samodzielne, niż te zależne od dorosłych.

 

  • Wspólne kupowanie wyprawki dla przyszłego przedszkolaka.

 

W przedszkolu:

  • Odprowadzając dziecko do przedszkola, skróć rytuał pożegna­nia. Pomóż dziecku się przebrać, odprowadź do jego sali, pożegnaj się i wyjdź. Nie obciążaj dziecka swoim niepokojem! Nie spraw­dzaj, jak  sobie radzi, zaglądając za drzwi. Jeśli pociecha to zauważy, resztę dnia spędzi przy drzwiach, bo skoro mama zajrzała raz, to może jeszcze zajrzy.

 

  • Jeżeli dziecko płacze, nie pozwól, by to zachwiało Twoją pewnością siebie. Jeżeli ulegniesz i w tym momencie zabierzesz pociechę do domu, to przy następnej próbie odprowadzenia do przedszkola będzie jeszcze gorzej. Maluch nauczy się, że za pomocą łez uniknie rozstania.

 

  • Gdy znikniesz z pola widzenia dziecka, będzie ono mogło skupić się na radzeniu sobie z emocjami i zaangażuje się w  zabawy nowymi zabawkami, kontak­ty z kolegami itd., jeżeli będziesz przedłużać rozstanie, maluch całą energię będzie kierować na próby uniknięcia trudnej sytuacji.

 

  • Nigdy nie stosuj manewru „ucieczki" — nie zostawiaj dziecka bez pożegnania, licząc na to, że nie zauważy Twojego zniknięcia. Maluch na pewno sie zorientuje i może przeżyć taką sytuację jak porzucenie. Zburzysz w ten sposób jego zaufanie i zachwiejesz poczuciem bez­pieczeństwa.

 

  • Powiedz dziecku, kiedy odbierzesz je z przedszkola, podając punkt w czasie, który będzie dla niego łatwy do określenia (np., gdy skończycie popołudniową drzemkę lub gdy skończycie jeść podwieczorek). Bezwzględnie dotrzymaj tej obietnicy, bo inaczej dziecko przestanie Ci wierzyć.

 

  • Na początku dobrze jest skrócić czas pobytu w przedszkolu, by ułatwić dziecku adaptację. Jeżeli to możliwe, przez jakiś czas odbieraj dziecko, np. po obiedzie. Ustal z nim, kiedy czas jego pobytu zostanie przedłużony i w dniu, gdy ma to nastąpić, przypomnij maluchowi, że od teraz będziesz po niego przychodzić np. po podwieczorku.

 

  • W okresie adaptacji wsparciem dla dziecka może być zabranie do przedszkola jakiegoś przedmiotu, który daje malcowi poczucie bezpieczeństwa (ulubiony pluszak lub rzecz kojarząca sie z rodzicem, np. szal mamy).

 

  • Wspieraj dziecko w radzeniu sobie z emocjami, które w tym trudnym dla niego okresie mogą być bardzo silne. Pamiętaj, że lęk, niepokój czy żal rozstania są w tej sytuacji czymś naturalnym. Dlatego nie zaprzeczaj tym uczuciom, unikaj stwierdzeń: Tylko nie płacz, prze­dszkole jest super! Jeżeli widzisz, że nie jest to zgodne z tym, co dziecko w tej chwili przeżywa, powiedz lepiej: Zdaje się, że się trochę boisz, chyba jest ci smutno itp. Jeżeli zaak­ceptujesz negatywne uczucia dziecka, maluch szybciej się z nimi upora.

 

  • Nie porównuj dziecka z rówieśnikami czy starszym rodzeństwem. Nie mów „Popatrz, Jasio nigdy nie płacze w przedszkolu”. Każde dziecko może mieć inne tempo adaptacji i w inny spo­sób reagować emocjonalnie na różne sytuacje, więc porównania nie mają sensu, a są dla malucha krzywdzące.

 

  • Pamiętaj, że nawet, jeśli znajdziesz idealne przedszkole i dobrze przygotujesz dziecko, i tak Twój maluch ma prawo wyrażać sprzeciw i niezadowolenie - w końcu w jego życiu zaszła radykalna zmiana i potrzeba czasu, aby ją zaakceptował. Jeśli przetrwacie pierwszy miesiąc, dalej będzie już z górki i tylko patrzeć jak Twój maluch z przejęciem opowie Ci o swych pierwszych przyjaźniach.

 

 

Okres adaptacji przebiega różnie, jedno dziecko po tygodniu ma już najgorsze za sobą, inne swój trudny czas zaczyna dopiero po miesiącu (i to też jest normalne) - bo dopiero wtedy zrozumiało i w pełni odczuło, że pewien etap skończył się bezpowrotnie, a ono wolałoby żeby było tak jak dawniej.

 


     

Umiejętności przedszkolaka

 

 

Maluch w wieku 3 lat powinien umieć:

 

  • Samodzielnie korzystać z toalety (zdjąć majtki, korzystać z papieru toaletowego, założyć majtki, spuścić wodę umyć ręce i wytrzeć w ręcznik).

 

  • Samodzielnie zjadać posiłki (posługiwać się łyżką, widelcem i pić z kubeczka).

 

  • Samodzielnie zdejmować i zakładać  przynajmniej niektóre części garderoby (dziecko nie musi rozróżniać prawej skarpetki od lewej ani samodzielnie wciągać rajstop, ale powinno umieć założyć  koszulkę, sweter, spodenki lub spódniczkę). Dziecko wyręczane w czynnościach samoobsługowych nie potrafi później samodzielnie myśleć i wykonywać prostych poleceń podczas zajęć.

 

  • Sygnalizować swoje potrzeby ( "chcę do toalety", "jest mi zimno", "boli mnie, źle się czuję", "chcę pić").

 

  • Wysłuchać i wykonać proste polecenia dorosłych ("sprzątnij zabawki", "poukładaj książki", "usiądź przy stoliku").

 

  • Posługiwać się słownictwem odpowiednim do wieku, mówić tak, aby otoczenie go zrozumiało.

 

  • Skoncentrować się na jednej czynności przez kilka minut.

 

  • Potrafi zostać pod opieką innych ( bez rodziców): dziadków, cioci, opiekunki. dziecko przyzwyczaja się do nieobecności rodziców i nabiera pewności, że zawsze po niego wrócą.

 

  • Posiadać sprawność fizyczną stosowną do wieku. Pozwól dziecku na swobodę ruchową w każdej sytuacji w domu, na placu zabaw, w czasie spaceru - oczywiście pilnuj dziecka i asekuruj je w razie potrzeby, ale nie ograniczaj go słowami "nie dasz rady, bo się przewrócisz, bo się ubrudzisz".

3-latek:  Wskakuje obunóż jednocześnie na stopień, przeskakuje w rozbiegu w dowolny sposób przez przeszkodę, przebiega 25 metrów bez upadku, potrafi stać kilka sekund (2-4) z zamkniętymi oczami,schodzi po schodach, trzymając się poręczy (może dostawiać nogę do nogi), potrafi przejść trzy metry bez asekuracji na palcach, rysuje okrągłe formy ( kształt nie musi być idealny), potrafi złożyć kartkę na pół, nawleka koralik na sznurek.

 

3,5 -latek: Bez pomocy schodzi ze schodów (stawiając nogi naprzemiennie), przeskakuje obunóż przez przeszkodę, potrafi przejść po linii, stawiając stopę z stopą (3 metry), przynosi wodę w kubku, nie rozlewając jej (trzy metry), odbija balonik tak, by nie spadł na podłogę, przynajmniej kilka razy z rzędu, jeździ na trzykołowym rowerku, prawidłowo trzyma ołówek lub kredkę, rysuje kółko, buduje wieże z ośmiu klocków, potrafi rozwinąć cukierek z papierka, sam się ubiera potrafi skupić uwagę i skoncentrować się na jednej czynności przez kilkanaście minut.


 

Ubieranie dziecka do przedszkola

 

RODZICE ! Pozwólcie dziecku czuć się swobodnie w swoim ubranku, najlepsze do przedszkola są:

  • spodenki, spódniczki na gumkę,

 

  • bluzki wciągane przez głowę  z rękawkami dającymi się łatwo podciągnąć (przy myciu rąk, zębów, jedzeniu posiłków),

 

  • buty bezpieczne, zapinane najlepiej na rzepy, dające się łatwo założyć (nie mogą to być: klapki, drewniaki, crocsy),

 

  • kapcie łatwe do założenia zapinane na rzepy, na gumowej podeszwie (nie wskazane są skarpety antypoślizgowe, kapcie -skarpety),

 

  • piżamka wciągana przez głowę, bez zbędnych guziczków i zapięć,

 

  • dziecko najlepiej ubrać na "cebulkę", w razie potrzeby zawsze coś można zdjąć lub założyć,

 

 

Ubranie, które dziecko potrafi samodzielnie założyć, zdjąć, rozpiąć czy podciągnąć pozwala dziecku na samodzielność, daje poczucia sprawczości i osiągnięcia sukcesu. Swobodny strój umożliwia dziecku nieskrępowany udział we wszystkich aktywnościach - zajęciach i zabawie.

 


 

 

 

JAK POMÓC DZIECKU   W OPANOWANIU UMIEJĘTNOŚCI  NIEZBĘDNYCH DO FUNKCJONOWANIA  W  PRZEDSZKOLU

 

  WYPRAWKA PRZEDSZKOLAKA

 

      ROZKŁAD DNIA   


Ostatnia aktualizacja: 2018-05-29